Mam dwadzieścia cztery lata, od roku jestem po studiach, i jeśli ktokolwiek myśli, że dyplom otwiera wszystkie drzwi, to niech spróbuje przez rok wysyłać CV, chodzić na rozmowy, które kończą się “dziękujemy, oddzwonimy”, i tłumaczyć rodzicom, że “coś się znajdzie, tylko trzeba dać sobie czas”. Ja przez ten rok wysłałem setki CV. Setki. I dostałem kilka odpowiedzi. Wszystkie negatywne. Moja dziewczyna, która jest ze mną od trzech lat, mówi, że mam za niskie poczucie wartości. I ma rację. Przez ten rok, w którym nikt mnie nie chciał, przestałem wierzyć, że jestem kimś wartym. Skończyłem studia z wyróżnieniem, miałem staże, miałem referencje, a tu nagle okazało się, że to nic nie znaczy. Że jestem tylko jednym z setek, którzy czekają w kolejce. Że nie jestem wyjątkowy. Że może nigdy nie byłem. Aż pewnego wieczoru, po kolejnym “dziękujemy, ale wybraliśmy kogoś z większym doświadczeniem”, wróciłem do domu, usiadłem w swoim pokoju, w tym samym pokoju, w którym mieszkałem od dziecka, i po raz pierwszy od dawna nie mogłem przestać myśleć. Myśleć o tym, że może nie jestem wystarczająco dobry. Że może powinienem był wybrać inne studia. Że może powinienem był bardziej się starać. Że może to moja wina, że nikt mnie nie chce. I w tym momencie, w tej ciszy, w tym pokoju, który pamiętał moje dziecięce marzenia, a teraz był świadkiem moich porażek, sięgnąłem po telefon. Nie dlatego, że chciałem sprawdzić oferty pracy. Dlatego, że potrzebowałem czegoś, co na chwilę wyłączy te myśli, które mówiły mi, że jestem do niczego. Otworzyłem przeglądarkę, nie wiedząc, czego szukam. Może filmu, może serialu, może czegokolwiek, co sprawi, że przestanę myśleć. I wtedy, w tym swoim mechanicznym klikaniu, trafiłem na coś, co na chwilę przyciągnęło moją uwagę. To była aplikacja. Aplikacja, którą można zainstalować w telefonie. Aplikacja, która mówiła o czymś, co nie wymaga CV, nie wymaga doświadczenia, nie wymaga niczego poza tym, że jesteś tu i teraz. Kliknąłem. Strona była zaskakująco spokojna, bez krzyku, bez natrętnych reklam, i zanim się dobrze zorientowałem, już instalowałem epicstar aplikacja. I wtedy, kiedy wszystko było gotowe, otworzyłem ją. I wszedłem.

Wybrałem grę, która od razu przyciągnęła moją uwagę – coś związanego z odwagą, z pokonywaniem przeszkód, z czymś, co wymagało ode mnie tylko jednego – spróbować. I uśmiechnąłem się, bo to było takie ironiczne – całe życie staram się być kimś, kogo chcą inni, a tu nagle trafiłem do świata, gdzie nie musiałem nikogo udawać. Gdzie mogłem być sobą. Gdzie moja wartość nie zależała od CV, od doświadczenia, od tego, czy ktoś mnie wybierze. Zależała tylko ode mnie. I od tego, czy mam odwagę spróbować. Grałem godzinami, nie licząc czasu, nie licząc wygranych, nie licząc przegranych. Każdy poziom to była lekcja, że nie muszę być najlepszy. Że mogę przegrywać. Że przegrana to nie koniec. Że przegrana to tylko informacja, że ta ścieżka jest zła, ale jest jeszcze tysiąc innych. I w tym graniu, w tym próbowaniu, w tym odkrywaniu, że nawet jeśli przegram, to wciąż mam wartość, znalazłem coś, czego nie szukałem – wiarę. Nie wiarę w to, że ktoś mnie zatrudni. Wiarę w siebie. Wiara, że jestem kimś wartościowym, nawet jeśli nikt tego nie widzi. I ta zmiana, która zaczęła się w tych wieczornych godzinach, przed ekranem, w tej grze, która nauczyła mnie, że porażka to nie koniec, powoli przenikała do mojego prawdziwego życia. Przestałem traktować każdą rozmowę kwalifikacyjną jak wyrok. Zacząłem traktować ją jak informację. Przestałem czekać na odpowiedź, która zmieni moje życie. Zacząłem tworzyć własne życie. Zrobiłem kurs online, żeby poszerzyć umiejętności. Zacząłem pisać bloga o tym, czego się uczę. Zacząłem pokazywać światu, kim jestem, zamiast czekać, aż ktoś to odkryje. Moja dziewczyna, która widziała tę zmianę, zapytała, co się stało. Powiedziałem, że znalazłem aplikację. Aplikację, która nauczyła mnie, że nie muszę nikogo udawać, żeby być kimś wartościowym. Nie powiedziałem, co to było. To była moja tajemnica.

Aż przyszedł ten wieczór, który zapamiętam do końca życia. Była sobota, padał deszcz, a ja siedziałem w swoim pokoju, który przestał być miejscem, w którym czekałem na cud, a stał się miejscem, w którym tworzyłem. Otworzyłem telefon, wszedłem do epicstar aplikacja i wybrałem grę, którą polubiłem najbardziej – tę z odwagą, z pokonywaniem przeszkód, z czymś, co wymagało ode mnie tylko jednego – spróbować. Grałem spokojnie, bez oczekiwań, po prostu ciesząc się każdym poziomem, każdą lekcją, każdą porażką, która uczyła mnie czegoś nowego. I wtedy, w momencie, kiedy najmniej się tego spodziewałem, ekran zmienił się w coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem. Przeszkoda, która wydawała się nie do pokonania, nagle stała się możliwa. Symbol za symbolem, bonus za bonusem, poziom za poziomem, coś, co zaczęło się od małego kroku, a potem rosło, aż stało się czymś wielkim. Licznik wygranej rósł w tempie, które sprawiało, że czułem, jak serce wali mi w rytmie, który dawno zaginął. A kiedy wszystko się zatrzymało, a ja spojrzałem na saldo, odłożyłem telefon, wstałem i podszedłem do okna. Deszcz przestał padać. W oddali widać było pierwsze gwiazdy. I wtedy, po raz pierwszy od roku, nie czułem, że jestem do niczego. Czułem, że jestem kimś wartościowym. I to było najlepsze uczucie na świecie.

To nie była kwota, która zmieniała życie. Ale była to kwota, która dawała mi coś znacznie ważniejszego – wiarę. Wiara, że nie muszę nikogo udawać, żeby być kimś wartościowym. Wiara, że moja wartość nie zależy od tego, czy ktoś mnie zatrudni. Wiara, że jestem wystarczająco dobry. I ta lekcja, którą dostałem w najmniej oczekiwanym momencie, była warta więcej niż wszystkie pieniądze, które kiedykolwiek mogłem wygrać. Następnego dnia dostałem wiadomość. Nie z kolejnej rozmowy kwalifikacyjnej. Z firmy, do której wysłałem swoje portfolio. Portfolio, które stworzyłem w ciągu ostatnich tygodni, kiedy przestałem czekać i zacząłem działać. Pisali, że chcą ze mną porozmawiać. Nie dlatego, że miałem doświadczenie. Dlatego, że zobaczyli, kim jestem. I wtedy zrozumiałem, że to nie aplikacja zmieniła moje życie. To ja zmieniłem swoje życie. Aplikacja tylko pomogła mi uwierzyć, że mogę.

Dziś, pół roku później, pracuję w tej firmie. Nie jest to moja wymarzona praca, ale to początek. I co wieczór, kiedy wracam do domu, siadam na chwilę, otwieram telefon i wchodzę do swojej gry. Nie po to, żeby wygrać. Po to, żeby przypomnieć sobie, że nie muszę nikogo udawać, żeby być kimś wartościowym. Że moja wartość nie zależy od tego, czy ktoś mnie wybierze. Że jestem wystarczająco dobry. I że ta epicstar aplikacja, którą zainstalowałem przypadkiem, w deszczowy wieczór, kiedy myślałem, że jestem do niczego, była tak naprawdę aplikacją do mojego własnego życia. Aplikacją, która pomogła mi uwierzyć w siebie. I choć nigdy nie powiedziałem tego głośno, jestem za to wdzięczny bardziej niż za jakąkolwiek wygraną. Bo wygrałem coś, czego nie można przeliczyć na złotówki. Wygrałem siebie. I wiarę, która wreszcie jest moja.