Mən Şəkidə otuz iki il riyaziyyat müəllimi işləmişəm. Bu yaşdan sonra insan artıq həyatının nə qədər proqnozlaşdırıla bilən olduğunu düşünür və bəzən bu proqnozlaşdırıla bilənlik adamı elə sıxır ki, nəfəs almaq çətinləşir. Təqaüdə çıxandan sonra günlərim bir-birinin eyni surəti kimi keçirdi. Səhər tezdən durub çay içirdim, qəzet oxuyurdum, sonra həyətə çıxıb bir az gəzirdim, günorta yemək yeyirdim, axşam yenə çay, yenə qəzet, yenə televizor. Arvadım Gülzar tez-tez deyirdi ki, sən niyə özünə bir məşğuliyyət tapmırsan, niyə nəsə etmirsən, amma mən nə edəcəyimi bilmirdim. Riyaziyyat müəllimi üçün ən böyük faciə odur ki, bir gün gəlir və heç kim səndən heç nə soruşmur. Şagirdlər gedir, sinif boş qalır, lövhə silinir. Bu boşluq adamın içini doldurur və orada bir növ sükut yaranır.

Bir gün qonşumuzun oğlu Elvin bizə gəldi. Gənc oğlan idi, universitetdə oxuyurdu, telefonu heç əlindən salmırdı. Mən onun ekranına təsadüfən baxdım və gördüm ki, orada rəngli bir oyun açıqdır, rəqəmlər fırlanır, xallar artır. Soruşdum ki, bu nə oyundur. Dedi ki, əmi, bu onlayn kazino oyunudur, istəsən sən də baxa bilərsən. Əvvəlcə fikirləşdim ki, mən bu yaşdan sonra nə edəcəyəm, bu gənclərin işidir. Amma elə həmin axşam yataqda uzananda beynimdə o rəqəmlər fırlanmağa başladı. Riyaziyyat müəllimi üçün rəqəmlər sadəcə rəqəm deyil, onların arxasında bir məntiq var, bir naxış var, bir gözəllik var. Düşündüm ki, bəlkə bu oyunlarda da həmin məntiqi tapmaq olar. Səhəri gün Elvini çağırıb dedim ki, mənə də öyrət. O, güldü, sonra telefonumu götürüb dedi ki, əmi, əvvəlcə mostbet baixar aplicação para android etmək lazımdır, sonra qeydiyyatdan keçəcəksən və başlayacaqsan. Mən də elə həmin gün oturub bunu etdim.

İlk günlər çox ehtiyatlı idim. On manat, iyirmi manat, o da yox, bəlkə beş manat. Elvin mənə izah edirdi ki, hansı oyunlarda şans daha çoxdur, hansılarda daha azdır, necə oynamaq lazımdır. Mən dinləyirdim, amma içimdə bir riyaziyyatçı vardı və o, hər şeyi özü hesablamaq istəyirdi. Bir dəfə gecə saat üçə qədər oturub sadəcə ekrana baxdım. Oynamadım, yalnız müşahidə etdim. Rəqəmlərin necə dəyişdiyini, hansı ardıcıllıqla gəldiyini, hansı naxışların təkrarlandığını izlədim. Səhər arvadım məni o vəziyyətdə görəndə dedi ki, sən nə edirsən, niyə yatmırsan. Mən dedim ki, Gülzar, mən otuz iki il uşaqlara riyaziyyat öyrətmişəm, indi özüm üçün yeni bir dərs hazırlayıram. O, başını buladı və getdi.

Bir neçə həftə sonra ilk ciddi uduşumu əldə etdim. Bu, böyük bir məbləğ deyildi, amma mənim üçün böyük idi. Çünki mən bunu təsadüfən deyil, hesablama ilə qazanmışdım. Hiss etdiyim qürur sözə gəlməzdi. Elə bil otuz iki illik təcrübəm nəhayət ki, öz bəhrəsini vermişdi. Həmin gecə arvadıma dedim ki, sabah səni Şəki bazarına aparacam, nə istəyirsən alaq. O, əvvəlcə inanmadı, sonra güldü və dedi ki, görəsən bu qoca nə işlər görür. Səhəri gün bazara getdik. Mən ona ən yaxşı ət, ən təzə meyvə, ən gözəl qənnadı məhsulları aldım. Evə qayıdanda Gülzarın gözlərindəki o parıltını görmək mənim üçün ən böyük mükafat idi.

Amma bu hekayənin ən maraqlı hissəsi hələ qarşıda idi. Bir gün Elvin mənə dedi ki, əmi, sən artıq kifayət qədər öyrənmisən, bəlkə bir turnirdə iştirak edəsən. Mən əvvəlcə tərəddüd etdim. Düşündüm ki, mən bu yaşda gənclərlə yarışa bilmərəm. Amma sonra özümə dedim ki, nə olacaq ki, heç olmasa cəhd edərəm. Turnirə qeydiyyatdan keçdim və həmin gün telefonuma yenidən mostbet baixar aplicação para android etmək lazım gəldi, çünki əvvəlki versiya köhnəlmişdi və yeni funksiyalar əlavə olunmuşdu. Quraşdırdım, hazırlaşdım və turnirin başlamasını gözlədim. Turnir gecə yarısı başladı. Evdə hamı yatmışdı, yalnız mən və telefonum. Pəncərədən ay işığı düşürdü, stolun üstündə bir stəkan soyuq çay vardı. Mən oturdum və oynamağa başladım.

İlk saatlarda heç nə yaxşı getmirdi. Uduzurdum, udurdum, yenə uduzurdum. Balansım aşağı-yuxarı yellənirdi. Amma mən tələsmirdim. Riyaziyyat müəllimi səbri ilə oynayırdım. Hər addımı hesablayırdım, hər qərarı ölçüb-biçirdim. Tədricən irəlilədim. Turnirdə yüzlərlə iştirakçı vardı və mən onların arasında ən yaşlısı idim. Gənclər sürətli oynayırdılar, risk götürürdülər, bəzən qazanırdılar, bəzən uduzurdular. Mən isə yavaş-yavaş, addım-addım irəliləyirdim. Səhərə yaxın vəziyyət dəyişdi. Birdən-birə özümü ilk onluğun içində gördüm. Ürəyim sürətlə döyünməyə başladı. Əllərim titrəyirdi, amma beynim aydın idi. Son bir saatda elə bir oyun keçirdim ki, hələ də o anı xatırlayanda tüklərim qalxır. Rəqiblərim bir-bir sıradan çıxdı və mən ikinci yerə yüksəldim.

Turnir bitəndə saat səhər altı idi. Günəş yenicə doğurdu. Mən telefonu yerə qoydum və pəncərədən bayıra baxdım. Şəkinin dağları, yaşıl təbiəti, o səssiz səhər işığı… Elə bil bütün dünya mənə gülümsəyirdi. Arvadım oyanıb məni o vəziyyətdə görəndə soruşdu ki, nə olub, niyə belə oturmusan. Mən dedim ki, Gülzar, mən turnirdə ikinci oldum. O, əvvəlcə elə bil inanmadı, sonra yaxınlaşıb telefonun ekranına baxdı və gözləri böyüdü. Sonra mənə sarıldı və dedi ki, sən həmişə mənə deyirdin ki, riyaziyyat hər yerdədir, deməli, doğru deyirmişsən. O an mən başa düşdüm ki, bu qazanc sadəcə pul deyil, bu, illərlə davam edən bir inamın təsdiqidir.

Qazandığım pulla nə etdim, soruşsanız, deyim. Böyük bir hissəsini nəvələrimə ayırdım. Onların təhsili üçün bir fond yaratdım. Bir hissəsini də Şəkidəki məktəbə bağışladım, riyaziyyat kabineti üçün yeni lövhələr və kompüterlər aldım. Direktor mənə təşəkkür edəndə dedim ki, bu, mənim otuz iki illik əməyimin bir növ qaytarılmasıdır. Amma ən maraqlısı odur ki, mən bu oyunlar vasitəsilə özümü yenidən kəşf etdim. Təqaüdçü müəllim kimi evdə oturub televizora baxmaq əvəzinə, mən beynimi işlədirəm, rəqəmləri hesablayıram, strategiyalar qurıram. Bu, mənə gənclik illərimi xatırladır. Elə bil yenidən sinfə qayıtmışam, amma bu dəfə şagird də mənəm, müəllim də mənəm.

İndi hər gün bir neçə saat oynayıram. Çox deyil, az da deyil. Gülzar artıq buna öyrəşib, hətta bəzən yanıma oturub mənə baxır və soruşur ki, bu rəqəm niyə belə gəldi, o biri niyə belə getdi. Mən də ona izah edirəm, elə bil yenə dərs deyirəm. Bir gün Elvin mənə dedi ki, əmi, sən indi bu işin professoru olmusan. Mən güldüm və dedim ki, professor olmaq üçün universitet lazımdır, mənim universitetim isə həyatın özüdür. Bəli, qumar riskli bir şeydir, hamı bilir. Amma mən inanıram ki, hər şeydə olduğu kimi, burada da ağıl və səbir əsas şərtdir. Əgər sən özünü idarə edə bilirsənsə, əgər oyunu həyatının mərkəzinə qoymursansa, o zaman bu, sadəcə bir əyləncə olaraq qalır. Mənim üçün ən böyük uduş pul deyildi. Ən böyük uduş o idi ki, mən özümə yenidən inandım. Gördüm ki, altmış yaşından sonra da insan yeni bir şey öyrənə bilər, yeni bir sahədə uğur qazana bilər və ən əsası, həyatın ona verdiyi boşluğu özü doldura bilər. İndi hər dəfə telefonumu əlimə götürəndə gülümsəyirəm. Çünki bilirəm ki, həyat bəzən gözlənilməz oyunlar təqdim edir və əsas olan oyunu deyil, özünü itirməməkdir.